كه خدا مقرّر فرموده كه يك روز آب مخصوص اين ناقه باشد ، و چون روز آب او مىشد همهء آب را مىخورد . پس او را مىدوشيدند و تمام مردم بزرگ و كوچك از شير او مىخوردند ؛ روز ديگر اهل شهر و حيوانات بر سر آب مىرفتند و ناقه در آن روز آب نمىخورد . مدّتى گذشت تا بر خدا ياغى شدند و به هم گفتند : پى كنيد ناقه را تا راحت شويد از او . . . . ( آيهء 157 ) ( فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُواْ ندِمِينَ ) تفسير : پس پى كردند قوم ثمود ناقه را ، سپس پشيمان گشتند ؛ يعنى چون عذاب را ديدند پشيمان شدند و ندامّت و توبه براى آنها سودى نداشت ؛ زيرا وقت توبه پيش از نزول عذاب مىباشد . ( آيهء 158 - 159 ) ( فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ إِنَّ فِى ذَ لِكَ لَأَيَةً وَ مَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ * وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَالْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ) تفسير : پس فرا گرفت ايشان را عذاب كه تمام آنها به سبب آن هلاك شدند . تنبيه : اسناد پى كردن ناقه به همهء قوم به جهت آن است كه تمام راضى بودند به آن ، و اين دالّ است بر آن كه هر جماعتى كه راضى باشند به فعل شخصى ، در آن كار شريك خواهند بود چه طاعت باشد يا معصيت . حضرت امير المؤمنين عليه السلام در نهج البلاغه فرمايد : إنّما يَجمعُ النَّاسَ الرضا والسخطُ ، وإنّما عَقَر ناقةَ ثَمودَ رجلٌ واحدٌ فعَمَّهُم اللَّهُ بالعذابِ لَمَّا عَمُّوهُ بالرضا ، فَقالَ سُبحَانَهُ : فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُواْ ندِمِينَ . « 1 » حقّاً در اين داستان نشانه‌اى از قدرت و غضب خداست و دلالتى است براى كسانى كه عبرت مىگيرند بر اين كه كافر شدن بعد از اتمام حجّت موجب عذاب مىباشد .

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 192 .